विवाहको दिन ...कान्ता चर्च भवनपछाडि युवा संगतिका भाइ, बैनीसँगमिलेर ठूल्ठूला दाउरा मिलाइरही, ठूल्ठूला डेक्चीबाट बाटाहरूमा भात, मासु पस्कँदै पठाइरही।जनताको सामु देखाहा परिन्।राति जीउ दुख्दा थाहा भयो कति धेरै काम गरिएछु।जीउभन्दा मन अझ बढी दुखिरहेथ्यो।कोठाको अँध्यारोलाई विश्वास गर्न नसकी सिरकको सहारा पक्रेर रोई कान्ता, भरपूर रोई।कत्रो धोका।त्यति दिन उनीहरूको बीचमा के के चलिरहेको रैछ।हाँसेर बोल्थी, जिस्केर बोल्थी, चिमोटेर बोल्थी सुनीता।बताएको भए हुन्थ्यो।मन बुझाउँथें।श्रीले आउँदैछु मात्र भनेथ्यो त्यो छोटो पत्रमा।सुनीतासँग विवाह गर्न आउँदैछु भनिदेको भए कति वेश हुन्थ्यो।अन्तिम घडीसम्म त्यसरी लाटी, मूर्ख बनेर त पर्खने थिइनँ ... बाटो नै हेर्ने थिइनँ, जानी, नजानी सिँगार गरी पर्खने थिइनँ।

श्रीकान्त सुनीताको लागि पनि भिसा मिलाएर आएको थियो।उनीहरू कोरियाको लागि उडेकै साँझ नाइट बसमा कान्ता कालेम्पोङ हिँडी।साथीकहाँ मन भुलाउन गएकी झनै नियास्रो लाग्यो।श्रीकान्तको यादले सताइ नै रह्यो।माया होइन जलन थियो उसको हृदयमा।रिस, क्रोध र ग्लानीको अग्निमा जलिरही, जलीरही कान्ता।उसको सरल जीवनमाथि उनीहरूले निर्धक्क खेलेको त्यो विभत्स नाटक सम्झेर कान्ताको आक्रोश मौन विष्फोट बोकेर आकाशसम्म पुग्थ्यो।विश्वासी इसाई जनहरूबाट यस्तो क्रूर खेलाइँची ? सकी, नसकी प्रभुलाई पुकार्थी।वेदना देखाउँथी ...
तेस्रो दिनको साँझ, साथी कुसुमले आन्टी भन्ने गरेकी ती अर्ध बैंसे महिलाकहाँ उनीहरू पुगे।प्रभुको धेरै नजीक बस्ने व्यक्ति रहिछिन् आन्टी।कुसुम भित्र चौकातिर लाग्दा आन्टीले सोधिन्,
"नानी, तिम्रो मनमा कुनै पीर छ ? कुनै कुरोले सताइरहेछ ? मलाई भन।म तिम्रो लागि प्रार्थना गर्नेछु ।"
छक्क परी कान्ता।उसले कुसुमलाई समेत केही बताएकी थिइन।कसरी थाहा पाइन् यी महिलाले ? आन्टीसँग ऊ भित्रको कोठामा गई।अन्तरआत्माको वेदना सविस्तार बताई उनलाई।आफ्नो दुःखमय कथा कसैको अघि यसरी पहिलोचोटी कसैलाई सुनाउनु पाउँदा उसलाई कति हल्का भयो, कति सञ्चो लाग्यो। विवाह-भोजको रातपश्चात दोस्रोपल्ट यी ममताका प्रतिमूर्तिको अघि ऊ आज धुरुधुरु रोई।आन्टीको प्रार्थना यति प्रभावशाली थियो के भन्ने ? उसलाई त्यहींको त्यहीं राहत मिल्न लाग्यो।कालेम्पोङ आउनुको पछि कुनै स्वर्गीय योजना थियो भन्ने आभास भो उसलाई।भाँच्चिएको मनलाई आफ्नै हातले जोड्ने निर्णयगरी उसले।
"फर्केर गएपछि प्रभुको सेवा तनमनले गर्नू कान्ता नानी, उहाँ तिमीलाई पहिलेभन्दा अझ शक्तिशाली रूपमा चलाउन चाहनुहुन्छ" भनी आन्टीले उसको शिरमाथि हात राखेर प्रार्थना गर्नुभो।काठमाडौं पुग्दा-नपुग्दा जीवनको त्यो तीतो घटनाले पहिलेजस्तो दुखाउन छोड्नलाग्यो।उसको आगनमा उदाई रहेको नयाँ बिहानीलाई उसले फेरि मुस्कुराएर स्वागत गरी।
एल गिदोन चर्चको सेवामा झ्वाम्म डुबी कान्ता।युवा झुण्डकाहरू दङ्ग परे।उनीहरूकै बीचमा कान्ता शक्तिशाली अभिषेक लिएर काम गर्न लागेकी छे।पास्टर विवेक स्वयं गद्गगद्।युथहरूको संसारमा पास्टरले होइन चर्च युथकै कसैले जागृति ल्याउन सक्छ भन्ने कुरो उनलाई थाहा थियो।कान्ताको क्रियाकलापमा उनले त्यो सम्भावना प्रष्ट देख्न लागे।समय अघि बढिरहयो।

पास्टरबाबुलाई राम्रो निन्द्रा लागेन।छटपटीको बीचमा उनले प्रभुलाई प्रार्थनामा पुकारि रहे।बिहान कान्तालाई व्यक्तिगत भेट्ने र कुरा गर्ने निर्णय गरे उनले।
आमाले सुतिरहेकी कान्तालाई बताइन्,
"ए कान्ता, तँलाई कस्तो छ ? पास्टरबा आउनु भा'छ "
कान्ता बिहानीपख केही बेर निदाएकी थिई।पास्टरको नाम सुनेर आँखाखोली, उठेर बसी, हातले कपाल कोरी, थकित सोरमा भनी,
"बोलाउनुहोस् ..."
 अप्ठेरो मान्दै पास्टरबाबुले उसको कोठामा प्रवेश गरे।कान्ताले अभिवादन नै नगर्नु, केही नबोली, आँखाझुकाएरै बसिरहनु अनौठो लाग्यो।तर पास्टर विवेक अभिवादन खोज्न, भलाकुसारी गर्न आएका थिएनन्।उनको उद्देश्य हो कान्ताको कुरा सफागरी बुझ्ने।उनी अर्को अनिदो रात बिताउन चाहन्नन,
"सरी कान्ता, सञ्चो रहेनछ मलाई थाहा भएन, म धेरै बेर डिसर्टब गर्दिनँ। हिजोको कुरो नबुझी मलाई शान्ति भएन ... त्यसैले..."
उनलाई नहेरी, कुर्सीमा हातको इशारा अनि झिनो अवाज,
"बस्नुहोस्"
"कान्ता ?" कोठामा बसिरहेका एक आदरणीय व्यक्तिले सम्बोधन गरेपछि कान्तालाई हेर्नु कर लाग्यो।उसले धेरै पीर मान्दै रुन्चे आँखाले पास्टरलाई हेरी,
"कुरो के हो कान्ता ? चर्चबाट जानैपर्छ भने जाऊ।म चित्त बुझाउँला।तर कारण जान्ने मेरो हक छैन र ? मेरो मन रोइरहेछ कान्ता यति कुरो बुझिदेऊ..."
कान्ताले अन्तै हेरी र जवाफ खोज्न लागी।आमा चिया लिएर आइन्, राखेर गइन्। केही बेर घोरिएपछि कान्ताले अन्यत्रै हेरेर अस्फुट स्वरमा उत्तर दिई,
"पास्टर बाबु, म व्यभिचारमा फँसेकी छु, त्यति हो कारण "
विवेकले आफूलाई विचलित हुन नदिई विस्तारै छातीमा सास भरे। व्यभिचार ? उनले रातभरि मनमा केलाएका सयौं कारणहरूमध्ये एउटैमा पनि नपर्ने थियो यो कुरो। पास्टरले आफ्नो मन र मुद्रा शान्त राखे।आफू तर्सेर कान्तालाई पनि तर्साउने उसको इच्छा थिएन।चर्चभरिकाा पुरुषहरू पास्टरका आँखाअगि लाम लागेर आउन, जान लागे ... शान्त मिजास राखेरै पास्टरले सोधे,
"बताउन सक्छौ ? बताउन मिल्छ कान्ता ? व्यक्ति को हो ?"
यो अप्ठेरो प्रश्न कान्ताको लागि कति पनि अप्ठेरो थिएन।उसले आफ्नै रातभरिको छटपटीमा पास्टरसँग सफाकुरा गरेरै चर्च छोड्ने निर्णयगरेकी थिई,
"मिल्छ, म बताउँछु ।" उसले एकचोटि, एक सेकेण्ड विवेकतिर हेरी अनि नजर हटाएर भित्तातिर हेरी, चिसो भावनामा भनी,
"त्यो पुरुष अरु कोही हैन, तपाई नै हो पास्टर बाबु ..."
पास्टरको मुहार अचानक प्रश्न र अन्यौलको आँधीमा मुछिएको देख्दा कान्तालाई खपिनसक्नु भयो।आँखाका डिलभरि आँसु भरिए।कान्ताले रुँदै सत्यतालाई जाहेर गरी,
"तपाईको दोष छैन।तपाईको नजीक दिन रात काम गर्दा तपाईप्रति आकर्षण बढिरहेछ।तपाईको हेराइ, बोलाइ सबैमा अर्थ लगाइरहेछु।तपाई मेरोलागि आदर्श मात्र हैन तर एक मात्र पुरुष बन्नु भएको छ।अरु कसैमा म तपाईको  छाया पनि पाउन्न।अस्तिको हफ्ता तपाईले बोल्नु भएको प्रवचन याद गर्नुहोस्।त्यसैको आधारमा मैले यो निर्णयगरें।म यहाँबसेर तपाईको तृष्णामा जल्न माग्दिनँ ।"

बाटोभर विवेकको मनमा तूफान मच्चिरहयो।पाँच वर्ष पास्टरी सेवामा उनले यस्तो स्थितिको सामना गर्नु परेको थिएन।कान्ताले जाहेर गरेको अप्रत्याशित उद्गार सुनेपछि चुपचाप दुई घुट चिया पिएर उनले बिदा मागे।कान्ताको घरबाहिर निस्कँदा कता जानपर्ने त्यो कुरोको पनि उनलाई ख्याल भएन।ज्ञानशून्य अवस्थामा उनी हिँडिरहे।
विगत दुई, तीन हप्ताभित्र कान्तामा देखिएको नम्रता, लज्जा, संकोचको अर्थ अब खुलेजस्तो लाग्यो।अफिसमा, सभाहरूमा, विवेकको बढी ख्याल राख्ने,  चिया, पानी, छाता, झोलामा इत्यादिमा कान्ताले राम्रो ध्यान पुर्याएकी कुरा अब उनले बुझ्न लागे।ती सब त अर्कै भावनामा प्रकट भएका व्यवहार रहेछन्।कान्ताभित्र यो आगो कतिबेला जल्न शुरु भयो ? यति असल, चोखी, भद्र यो नारीमा यो कस्तो विकृति आइपुग्यो ?
सोझी कान्ताको सरल मनले सधैं एउटा साथी खोजिरह्यो।कालेम्पोङ्गमा उसले श्रीकान्तप्रतिको प्रेम र आकर्षणबाट छुटकारा पाई, श्री र सुनीताप्रति पलाएको घृणाबाट होइन।'सब रिस, क्रोध र प्रतिशोधलाई गहिरो खाडल खनेर पुर्नू है कान्ता ..' आन्टीले सम्झाएकी थिइन्।।श्री को हो, त्यो सुनीता को हो ? पैसाको पछि दौडने नीच मान्छेहरू, नैतिकता, इमान नभएका ढोङ्गीहरू भन्ने विचार कान्ताको मनमा बारम्बार आउँथ्यो।उसको हृदयको एउटा अज्ञात कुनामा जलिरहेको प्रतिशोधको आगो शान्त भएको थिएन।
पास्टर विवेकमा उसले इमान्दार, प्रभु भक्त, शान्त, निष्छल, सफा, स्नेही, आदर्श व्यक्तित्व भेट्टाई।साँचो अभिभावक, भरपर्दो मित्र।विभिन्न काम र जिम्मेवारीको सिलसिलामा ऊ उनको जति नजीक आई कान्ताले श्री र सुनीतालाई त्यति नै गिरेका, झूट्टा र नीच देखी।आदर्श क्रिस्चियन लिडरको निकटतामा, सङ्गतमा उसलाई मिलिरहेको शान्ति र सन्तुष्टि अन्त्यमा परिणत भयो विवेक भन्ने व्यक्तिकै लालसा र आकर्षणमा।आफैलाई सम्हाल्दा, सम्हाल्दै विवेकको आवाज, आँखा, हेराइ, कपडा, बोली, वचन, हिँडाइ, बसाइ, सब महत्त्वपूर्ण लाग्न थाल्यो जवानीको गोरेटोमा एकलै हिँडिरहेकी कान्तालाई।प्रत्येक नारीले भित्रभित्रै महसूस गर्ने त्यो रित्तोो स्थानमा उसले अर्काको लोग्ने, आफ्नै चर्चका आदरणीय पास्टरलाई बसाइदिई। चिप्लिएको यो अस्वाभाविक भावनाभित्र कान्ताले अनौठो सन्तुष्टि पाइरहेकी थिई धेरै दिनदेखि।
विवेकलाई देख्ने, विवेकको आवाज सुन्ने लालसा बोकेर कुनै पनि सभा, सेवा, कार्यक्रममा कान्ता निक्कै अघि आइपुग्थी।विवेकको नजीकै रहँदामात्र पनि उसलाई कति शीतल लाग्थ्यो।उनले अह्राएका काम गर्नुमा छुट्टै आनन्द।उनको विश्वासपात्र नै बनेकी थिई।पास्टरको नजीकको मान्छे ? विवेकको नजीककी कान्ता ...
कान्ताको घरबाट निक्लेर हिँडिरहेछन् विवेक, निरुद्देश्य।जाने कता हो थाहा छैन।विगत दुई, तीन हप्तामा कान्ताले लाउने कपडा, लिवास र हल्का मेकअप आदिको रहस्य केही बुझेजस्तो लाग्यो।विवेक पास्टर हुन् तर पुरुष पनि त हुन्।ऊ भित्र बौल्हाउन शुरु गरिसकेको खहरेलाई उसले एक छिन छक्क परेर हेर्यो।आदमको प्रत्येक सन्तानभित्र सुटुक्क लुकिबस्ने यी खहरेहरूभित्र लुकिबसेका विस्फोटहरूसँग विवेक परिचीत छ।अचानक कान्ताप्रति फेरिँदै गरेको आफ्नो दृष्टिकोणसँग उनी तर्सिए, अर्को ढुकढुकी आफ्नो छातीमा सुनेर उनी झस्किए।फर्की फर्की आइरहेथ्यो कान्ताको आवाज उनका कानैमा,
तपाईको हेराइ, बोलाइ सबैमा म आजभोलि अर्थ लगाइरहेछु।तपाई मेरो लागि आदर्श मात्र हैन तर एक मात्र पुरुष बन्नु भएको छ।
प्रार्थना गर्ने कोशिश गरे विवेकले तर सकेनन्। मन लथालिङ्ग थियो।विचार गर्ने प्रणाली नै भताभुङ्ग।चुपचाप आफ्नो घर पुगे।सधैं बस्ने आफ्नो चेयरमा आँखाबन्द गरेर उनी बसे।विरामी कान्ताको अस्फुट आवाज यहाँसम्म उनलाई लखेट्दै आयो,
अस्तिको हप्ता तपाईले बोल्नु भएको प्रवचन याद गर्नुहोस्।त्यसैको आधारमा मैले यो निर्णय गरें।
पास्टर विवेकले जोडजुलुम लाएर प्रभुलाई पुकारे।सफल बने।कान्ताको लागि दुई थोपा आँसु झारेर उनले प्रार्थना गरे।उनको हृदयको तरंगमा तरंगित बनी मनको सागरमा अर्को नौलो आँधी उठाउन खोज्ने दुष्टात्माको चाललाई उनले खुट्टामा कुल्चिछाडे।मन शान्त भयो।कान्ताको रोदनले लिपेको आवाज फेरि उनका कानमा आइपुग्यो, तपाईले बोल्नु भएको प्रवचन याद गर्नुहोस् ...
 पास्टर विवेकलाई स्पष्ट याद आइरहेथ्यो उनले के बोले त्यस दिन।पवित्रात्माको साथ र सल्लाह मागेर उनले वचन तयार गरेका थिए।आफ्नो उपदेशलाई धेरै घन्टाको प्रार्थनामा भिजाएका थिए।पापबाट कसरी भाग्नु भन्ने विषयमा थियो वचन,
"जहाँ पापको सम्भावना हुन्छ त्यस ठाउँबाट भाग्नुपर्छ।अलिकता हेरिहालू“, अलिकता चाखिहालू“ अलिकता गरिहालौं भनेर बस्नु नै र्सवनाशको कारण बन्नसक्छ।योसेफलाई सम्झनुहोस्।पोतिफरकी श्रीमतीले उसलाई समात्न खोज्दा उसले एक कातर पुरुषको भूमिका खेल्यो र भाग्यो।योसेफले आफ्नो पुरुषार्थ प्रमाण गर्ने निर्णय लिएको भए ह्रिब्रुहरूको इतिहास आज के हुन्थ्यो ? पापसँग डराउनुपर्छ र भाग्नुपर्छ।
प्रीय हो, पापको छाया आफ्नो छेउपर्दा नै भाग्नुहोस्।त्योसँग संर्घष गर्न नखोज्नुहोस्।त्यो छाया शैतानको छाया हो र त्यो छाया छेउ आइपुग्दा शैतान नजीक छ भनी जान्नुहोस्।तपाईलाई पूरै वशमा पार्नको लागि पहिले त्यसले छायामात्र पठाउँछ।योसेफ जस्तै चम्किने इच्छा छ ? सिंहासनमा बस्ने इच्छा छ ? पापबाट भाग्नु होस्, गलत समाज, साथी र सङ्गतबाट भाग्नुहोस्।पेशा बद्ली गर्नुहोस्, डेरा बद्ली गर्नुहोस्, व्यापार बद्ली गर्नुहोस्, जे गर्नुहुन्छ गर्नुहोस् ? तर प्रभुले तपाईको जीवनबाट कोर्न लाग्नु भएको इतिहासलाई नमेट्नुहोस् ..."
कान्ताले रुँदै, रुँदै मनको कुरा खोलेकी थिई।विवेकको विवेकले यो कुरो आफूभित्रै राख्ने सल्लाह दियो उसलाई।आफ्नी श्रीमतीलाई यो कुरो बताउनु उनलाई आवश्यक लागेन। कान्ताको इज्जत उसले बचाइदिनुपर्छ।कान्ता एल गिदोन छोड्न चाहन्छे, पवित्र रहन चाहन्छे, उसलाई रोक्नुहुँदैन।
बेलुकी कान्ताकी आमा आँसु झार्दै आइपुगिन्,
"पास्टर बाबु, कान्ता पागल भई, अर्को चर्च, उता नख्खुतिरको चर्च जान्छु भन्छे।के भएको ? हजूरले सम्झाइदिनु पर्यो।बौलाहीजस्तो कुरा गर्छे आमा तिमी एल गिदोन जानू, म उता जान्छु भन्छे ...म बूढी दौडेर तपाईकहाँआएकी .."
रोइरहेकी महिलाको काँधमा हात राखेर पास्टर उनलाई नम्र आवाजमा सम्झाउँछन्,
"दिदी, सर्ता नगर्नू।उसलाई त्यहीं शान्ति हुन्छ।प्रभुले उसलाई त्यहीं चलाउनुहुन्छ।हामीलाई ठूलो नोक्सानी भएको छ।तर प्रभुले एक दिन कान्तालाई चम्काउनुहुन्छ।नेपालभरि चम्काउनुहुन्छ।तपाई नसुर्ताउनुहोस्।सब ठीक हुन्छ ।"
विह्वल, विरहीको विलाप बीचैमा बन्द भो।उनलाई पत्यार लागेन।उनकी छोरीले चर्च छोड्ने यति ठूलो विषयमा पास्टरबाट यति सरल, हल्का प्रतिक्रिया ? पटक्क पत्यार लागेन।अवाक बनी पास्टरलाई हेरिन तब दङ्ग परिन कान्ताकी आमा।पास्टरका आँखापनि उनका झैं छयाप्पै भिजेका थिए।ती आँखामाथि सफा छापिएका चोट, दर्द, पीडा पढेर कान्ताकी आमा केही बोल्न सकिनन्।पास्टर विवेक भन्दैथिए,
"नसुर्ताउनुहोस्... दिदी ...सब ... ठीक हुन्छ ।"

२ कोरिन्थी १०:१३, उत्पत्ति ३४

• सम्मान छ तिमीलाई .... (2008/12/18)
• मनमा उर्लेका कुरा, एक, दुई (2008/09/13)

• व्यभिचार (2008/09/01)
• सहनु नम्रता कि कायरता? (2008/06/11)
• हामीले किन मनाउँदैछौं क्रिसमस ? (2008/04/28)
• मेरो सपना? (2008/04/28)
• मेरो छोरो (2008/04/28)

TrackBack URI for this entry

Comments (1)

Subscribe to this comment's feed

Title
Comment	smaller | bigger
Name
Email
Write the displayed characters
Subscribe via email (Registered users only) I have read and agree to the Terms of Usage.
	Add Comment